Death

Qua maniërisme... Een jonge Alan Rickman die als de kalme zelfbeheerste terrorist in de eerste 'Die Hard' iconisch was gemend met Jeremy Irons die in Die Hard 3 de film droeg door zijn kalme zelfbeheerste préséance en zijn diep ingevallen ogen die nog staalharder zijn doelmatigheid troffen door zijn ronde pikzwarte zonnebril. 

Death is geen kracht van liefde, maar van tijd. 

Hij neemt zijn rol... de zachtste oplossing voor ieder probleem dat tijd uiteindelijk niet meer kan oplossen, erg serieus. 

Death is geen schurk.

Hij is ook geen held.

Hij is een kind dat geboren werd uit een breuk die niemand nog kon herstellen.

Hij is een 'storing' tussen Mother Meaning, Father Luck en God. Een kind dat nooit gevraagd heeft om te bestaan, maar dat vanaf zijn begin begreep dat zijn aanwezigheid voor altijd met afscheid verbonden zou zijn.

Hij draagt geen haat, woede of wraak.

Hij doet eenvoudigweg wat werkelijkheid en logica van hem verlangt.

Mijn Death is echter geen schurk. Hij manipuleert niet om te winnen en geniet niet van macht. Hij heeft geen behoefte om gelijk te krijgen, want hij hoeft niets te bewijzen. Hij weet dat uiteindelijk iedereen hem ontmoet. Daardoor is hij nooit gehaast. Hij wordt niet boos wanneer iemand hem probeert te ontlopen en hij voelt geen triomf wanneer hij uiteindelijk gelijk krijgt. Tijd werkt immers altijd in zijn voordeel.

Zijn kalmte is geen zelfbeheersing; ze is een gevolg van absolute zekerheid. Waar anderen handelen uit angst, ambitie of verlangen, handelt Death uitsluitend vanuit noodzaak. Hij voert een kosmische taak uit die ouder is dan moraliteit.

Daarom is Death in dit verhaal geen personificatie van het kwaad, maar van de onvermijdelijkheid. Hij veroordeelt niemand, haat niemand en kiest geen partij. Hij is een natuurkracht die toevallig een menselijke gedaante heeft aangenomen. Zijn intelligentie, beleefdheid en beheerste uitstraling herinneren aan Hans Gruber//Alan Rickman . Zijn afstandelijkheid, tijdloosheid en onaantastbare rust doen denken aan Yuri Komarov//Jeremy Irons . Samen vormen zij geen blauwdruk voor zijn karakter, maar wel de dichtst mogelijke benadering van zijn maniërisme.

De persoonlijkheid van Death is opgebouwd uit een bewuste combinatie van drie personages, waarbij niet hun morele kompas, maar uitsluitend hun maniërisme als inspiratie dient.

40% Hans Gruber//Alan Rickman  (Die Hard) vormt zijn intellectuele elegantie. Death spreekt rustig, kiest zijn woorden zorgvuldig, bezit een droge humor en straalt een vanzelfsprekende controle uit. Hij hoeft zijn intelligentie nooit te bewijzen.

Van Hans Gruber neem ik de intellectuele elegantie over. Zijn macht zit niet in agressie, maar in het vertrouwen dat hij de situatie begrijpt. Dat is een kwaliteit die perfect aansluit bij Death.

30% Yuri Komarov//Jeremy Irons  (A Good Day to Die Hard) geeft hem zijn afstandelijke sereniteit. Hij lijkt boven de gebeurtenissen te staan, onaantastbaar door emoties en volledig in het reine met de onvermijdelijkheid van tijd.

Van Yuri Komarov neem ik de afstandelijkheid over. Hij lijkt boven de gebeurtenissen te staan, alsof de uitkomst hem nauwelijks kan verrassen. Hij bezit een aristocratische kalmte en een emotionele onaantastbaarheid die hem eerder tijdloos dan menselijk doen aanvoelen. Zijn aanwezigheid roept niet zozeer angst op, maar het besef dat verzet uiteindelijk zinloos is.

30% Sean Maguire//Robin Williams (Good Will Hunting) brengt de intellectuele warmte. Death luistert zonder te oordelen, begrijpt de menselijke kwetsbaarheid en kijkt ieder mens aan met mededogen. Niet omdat hij zwak is, maar omdat hij ieders volledige levensverhaal kent.

Samen vormen deze drie inspiratiebronnen een Death die niet kwaadaardig is, maar onvermijdelijk; niet koud, maar begripvol; niet luid of intimiderend, maar zo rustig en zeker van zijn plaats in het universum dat zijn aanwezigheid alleen al voldoende is om respect af te dwingen.