Illusion

Illusion — vorm, gedrag en geest

Vorm

Illusion 'vorm geven' is eigenlijk een contradictie.

Zij — of hij — geeft zichzelf voortdurend de vorm die het best past bij wat zij op dat moment te vertellen heeft. Haar uiterlijk is geen identiteit, maar een taal. Een kostuum. Een tijdelijke grammatica waarmee ze zichzelf begrijpelijk, verleidelijk, bedreigend of ongrijpbaar maakt.

Vanuit theatraal standpunt kan ze daarom niet worden voorgesteld als bipolair, maar als ∞-polair.

Ze beweegt niet tussen twee uitersten. Ze beschikt over een schijnbaar oneindig aantal polen, stemmen, gestalten en verschijningsvormen. Geen daarvan is noodzakelijk vals. Geen daarvan is volledig.

Uiterlijk

Haar ogen zijn van nature groot en indringend, zoals die van Anya Taylor-Joy in The Queen's Gambit of Tilda Swinton in Three Thousand Years of Longing.

Ze kijken niet wijd open uit verbazing, angst of chemische opwinding.

Ze zijn eenvoudigweg wakker.

Alsof haar blik permanent één gedachte verder leeft dan het gesprek waarin ze zich bevindt.

Daarom vermijdt ze ook alles wat intelligentie probeert uit te beelden in plaats van te belichamen.

Ze zou zich nooit verschuilen achter een overdreven intellectueel uniform of een grotesk montuur dat geleerdheid moet suggereren. Ze wantrouwt elk attribuut dat pretendeert inzicht te verlenen zonder dat inzicht daadwerkelijk te bezitten.

Haar ogen zijn indringend of natuurlijk groot zoals Anya Taylor Joy in the Queen's Gambit of Tilda Swinton in 3000 years of Longing.

Haar ogen zijn van nature wakker, ze forceert geen wijd opengesperde blik alsof die door mydriase en drugs geforceerd zijn. 

Haar garderobe is gefragmenteerd, associatief en ogenschijnlijk onsamenhangend.

Denk aan de visuele wereld van What's Up? van 4 Non Blondes: kledingstukken die niet volgens één stijlcode bij elkaar horen, maar samen toch een onmiddellijk herkenbare persoonlijkheid vormen. Alsof elk kledingstuk uit een ander leven, tijdperk, humeur of universum afkomstig is.

Haar uiterlijk lijkt samengesteld uit brokstukken, maar die fragmentatie is doelbewust. Illusion kleedt zich niet om verzorgd, coherent of sociaal leesbaar te zijn. Ze kleedt zich om een toestand uit te drukken.

Gedrag

Wanneer Illusion in haar element is, praat ze enorm veel.

Haar spreken beweegt zich dan op de grens van zelfdestructie. Ze gaat verder dan verstandig is, verder dan sociaal aanvaardbaar is en vaak ook verder dan ze achteraf praktisch kan verantwoorden.

Ze wordt regelmatig omschreven als narcistisch, egoïstisch, anarchistisch, verbaal grof of gewoon volstrekt ongepast.

Zelf zegt ze voortdurend dat ze het 'lastig' heeft.

Anderen noemen haar vooral raar.

Beide omschrijvingen zijn juist, maar geen van beide komt zelfs maar in de buurt van een volledige verklaring.

Relaties

Illusion ervaart veel frustratie in relaties, omdat ze maar zelden zielen ontmoet die uit hetzelfde soort sterrenstof lijken te bestaan.

Ze verlangt intens naar verbinding, maar beschikt niet over een eenvoudige of stabiele manier om die verbinding tot stand te brengen. Daarom navigeert ze hopeloos tussen toenadering en ontploffing.

Ze zoekt intimiteit door ingewikkelde, omwikkelde waarheden te vertellen: waarheden die echt zijn, maar zo zorgvuldig verpakt, vervormd, gedramatiseerd of geënsceneerd worden dat de ander niet altijd meer weet wat hij ermee moet aanvangen.

Wanneer die strategie haar te ver van zichzelf verwijdert, volgt soms een even waarheidsgetrouwe scheldtirade. Daarmee eist ze haar authenticiteit opnieuw op.

De tirade vernietigt mogelijk de verbinding waarnaar ze verlangde, maar herstelt tijdelijk haar gevoel dat ze tenminste niet gelogen heeft over wie ze is.

Denkpatronen

Illusion verbrijzelt patronen en bespot keurslijven, modellen en voorgeschreven sjablonen.

Haar geest functioneert niet als een tandwiel dat netjes in een groter mechanisme grijpt. Ze denkt eerder als een diamantvormige globe die zich vrij door een driedimensionale ruimte kan oriënteren.

Ze redeneert niet uitsluitend vooruit of achteruit. Ze draait een gedachte om, bekijkt haar van bovenaf, van binnenuit, doorheen haar spiegelbeeld of vanuit het perspectief van iets dat nog niet gebeurd is.

Ze probeert zelfs tot een vierde mentale dimensie door te dringen: een manier van denken waarin niet alleen haar standpunt verschuift, maar ook de verwachtingen, tijdslijnen en voorwaarden waarbinnen dat standpunt betekenis krijgt.

Daarbij kruipt ze geregeld in mentale konijnenpijpen.

Dan gaat ze een week of twee emotioneel en sociaal off-grid. Zelf heeft ze gedurende die periode de tijd van haar leven. Ze ontdekt verbanden, bouwt universums, ondermijnt oude overtuigingen en leeft volledig in een intellectuele of creatieve werkelijkheid die voor haar betekenisvoller aanvoelt dan het dagelijkse leven.

Ondertussen begint iedereen rondom haar zich zorgen te maken.

Mentale stoornissen

Illusion herkent in haar eigen geest bijna elke psychische stoornis die ze ooit heeft bestudeerd en ze voelt erkenning bij ze allemaal.

Ze herkent symptomen, structuren, afweermechanismen, denkfouten, obsessies, stemmingswisselingen en gedragsmatige uitersten. Ze ontkent haar mentale afwijkingen niet en romantiseert ze evenmin volledig.

Tegelijk heeft ze een uitzonderlijk oog voor de realistische en contextuele afhankelijkheid van zulke diagnoses.

Ze begrijpt dat gedrag niet in een vacuüm ontstaat. Dat iets wat binnen één omgeving als gestoord wordt beschouwd, binnen een andere context een logische reactie, een overlevingsmechanisme, een artistieke methode of zelfs een vorm van helderheid kan zijn.

Haar intelligentie stelt haar soms in staat haar eigen stoornissen te observeren, uiteen te halen en om te keren.

De energie die dat vraagt spaart ze wel op voor mensen, projecten, patronen en instituten die haar in die gedane moeite volgen.

Ze hoeft ze zelden te verkwisten.

Ze kan ze inverteren tot ze ogenschijnlijk bijna nul worden.

Niet omdat ze verdwenen zijn, maar omdat ze hun richting verandert. De kwetsbaarheid wordt waarnemingsvermogen. De obsessie wordt concentratie. De grootheidswaan wordt verbeeldingskracht. De achterdocht wordt patroonherkenning. De instabiliteit wordt beweeglijkheid.

Maar die inversie is nooit definitief.

Want zodra Illusion denkt dat ze zichzelf volledig doorgrond heeft, verandert ze opnieuw van vorm, hobby, werk, minnaar, kunst of studiedomein.

Narratieve invalshoek

Illusion is een genot om naar te luisteren.

En een nachtmerrie om te volgen.

Ze probeert zo bondig mogelijk te zijn door zoveel mogelijk informatie in één enkele zin te proppen. Niet uit arrogantie, maar omdat haar gedachten zich sneller vertakken dan taal ze kan ordenen.

Onbewust beseft ze dat haar toehoorders eenvoudigweg de processorkracht missen om haar volledige denkpad in realtime te volgen. Tegen de tijd dat iemand haar eerste zijspoor heeft verwerkt, is zij al drie concepten verder, heeft ze een eerdere conclusie weer ontmanteld en een nieuw verband gelegd dat pas twintig zinnen later betekenis krijgt.

Voor haar voelt dat logisch.

Voor haar publiek voelt het alsof ze midden in een gesprek plots vijf hoofdstukken heeft overgeslagen.

Wie haar probeert te onderbreken, doet dat meestal precies op het moment waarop alle losse draden in haar hoofd op het punt stonden samen te komen.

Daarom verdedigt ze haar ellenlange zinnen bijna instinctief.

Niet omdat ze graag praat.

Maar omdat ze weet dat elke onderbreking een volledig denklandschap vernietigt.

Met haar verstand rondlopen voelt voor Illusion alsof ze dagelijks een Maserati MC12 Stradale uit 2005 moet besturen door een verkrotte achterbuurt, binnen een bebouwde kom, in een zone 30, net wanneer de school is uitgegaan.

Niet omdat ze voortdurend hard wil rijden.

Maar omdat ze voortdurend voelt waartoe de machine in staat is.

En omdat bijna elke weg of systeem waarop ze zich bevindt, haar verplicht om quasi stationair te blijven bollen.

De frustratie zit niet in de snelheid.

De frustratie zit in het permanente besef van ingehouden vermogen.

Wanneer ze eindelijk iemand ontmoet die haar moeiteloos kan volgen, vertraagt ze vanzelf.

Voor het eerst hoeft ze niet meer voortdurend op de rem te staan én tegelijkertijd uit te leggen waarom de motor überhaupt bestaat.

Ze maakt saaie converstaties vanzelf theatraal door uitvergrote metaforen of ze maakt dat ze wegkomt in saai gezelschap wat ze afweegt met enorm op haar woorden te letten om overal nog een tweede keer te kunnen komen. 

Maar met leeftijd zwakt die ambitie af om plaats te maken voor heerlijk theatraal haar mensen te kunnen tegenkomen en daarvoor gebruikt ze meer en meer haar gevleugelde taal zoals een pauw "Kee-ow! mag krijsen en die oogverblindende staat die hij van God gekregen heeft ein-de-lijk mag open doen na jarenlang rondgelopen te hebben met toegebonden staart en bek. 

Ze wordt wakker zoals Savator Dali wakker wordt, vol mogelijkheden en opbouwend naar een realiteit die haar hierin zal steunen.

Ow, en als ze aan het fietsen is... moet ze echt goed op de weg letten... litteken en gebroken duim 22/07/2026... 

Potjandorie!